De spellings controle op de computer hier is in het Fillipijns/Engels en heeft de neiging om mijn toch al matige spelling te verbeteren in het Engels. Hoop dat je door de spelfouten het verhaal nog een beetje kan lezen….
Weer een poos geleden dat ik wat het geschreven. Laatste weken in Beijing waren niet zo spannend. Onze sneeuw reisorganisatie is een langzame dood gestorven. Het seizoen heeft niet opgeleverd wat ik er van verwachte. Te weinig boekingen, te weinig geld voor fatsoenlijke marketing en door de loop van de tijd te weinig motivatie. Jammer maar helaas. 360snowtours is nu verleden tijd en het leven gaat verder.
De laatste weken in Beijing waren redelijk relaxd. Nadat ik besloten had dat ik zou vertrekken benaderde ik de stad/mijn omgeving net even anders. Mijn verblijf werd een stuk relaxder omdat niks meer hoefde en het leven een soort verlengde vakantie werd. Beetje sporten, de leukste restaurants af, met mn huisgenoot op bezoek bij Chinezen thuis voor majestueuse maaltijden en zo kabbelden de dagen voort.
Na 6 maanden Beijing vond ik het nodig om een poosje alleen te reizen. Rugzak om, de wijde wereld in. Na een maand twijfelen waar naar toe te gaan, besloot ik via een Shanghai en Guangzhou naar de Philipijnen en Thialand te gaan. Cebu airways biedt ontzettend goedkope vluchten aan van en naar de Philijnen.
Vorige week maandag vertrok ik uit Beijing met de trein richting Shanghai om wat mensen en de stad te zien. De reis was een flinke belevenis. Ik dacht dat en stoel voor de 13 uur die de reis duurde prima aangenaam deluxe zou zijn aangezien je een stoelnummer toegewezen kreeg. Wat ik in mij naïviteit niet wist is dat er een onbepaalde aantal staanplaatsen voor dezelfde coupe verkocht werden. Toen ik in de wagon binnen kwam stonden er een onmetelijk aantal mensen als spreekwoordelijke sardientjes in blik ongelovelijk Chinees te zijn. Lekker schreeuwen, spugen met elkaar en vooral geen rekening houden met elkaars persoonlijke ruimte. Bij binnenkomst keken 400 Chineze ogen keken mij verontwaardigd aan. Nadat ik me over tientallen mensen had heen gewerkt vond ik uiteindelijk mijn plek. De vloer was ranzig en nat en alle baggage ruimte was al in gebruik. Mijn rugzak vond plek in het gangpad waar het gelijk gretig gebruikt werd als zitzak (toen ik op plaats van bestemming mijn tas opende was mijn flesje deodorant leeg, maar rook mijn rugzak verdacht fris). Goed, 13 uur te gaan, knieen vlak onder je kin, menig stinkende zwetende Chinees tegen je aangedrukt, vechtend/huilende ouders tegenover je, telefoons die tot 5 uur ‘s nachts als muziek instalatie dienen, jawel mijn reis kon niet beter beginnen. Na 5 uur hectiek vond ik een mentaal rustpunt liet de Chineze wereld aan me voorbij gaan.
Dinsdag ochtend kwam ik redelijk gebroken maar met goede moed in Shanghai aan. Na 6 maanden in de stadswoestijn kwam druilerig en regenachtig Shanghai met spreekwoordelijk rouw op mijn dak. Nederlandse klimatologische fashbacks zeg maar. De kou en regen maakten Shanghai niet echt een welkome plek om een paar dagen te verblijven, verder is het Shanghai dat ik gezien heb niet echt een aanrader. De gastvrijheid van Caro, mijn hostess en het weerzien met wat familie en vrienden maakte veel goed. Als je een goede reden hebt, ga Shanghai zien, maar vlieg niet de halve wereld over om slechts deze stad te bekijken.
Na Shanghai weer een treinreis. Dit keer naar Guangzhou een mega stad nabij Hong Kong. Dit keer toch maar een slaapcabine geboekt. Dit maakte de reis een stuk serener. Rustig boekje lezen, eten in de restauratie, prima manier van reizen. Guangzhou is een van de grootste steden van het land en de basis van veel zware industrie. Guangzhou is reusachtig en erg vervuild, verder is er weinig tot niks van touristische waarde. Kortom de perfecte afsluiting van mijn China periode. Ik verbleef bij mijn neef, die hier al vier jaar als expat voor KLM werkt. Bij hem heb ik even van het goede comfortabele leven genoten. Fantastisch bed, goed en lekker dineren en een dagtripje naar Macau en Hong Kong. De enige reden om naar Macau te gaan is voor de casino’s. We bezochten the Venetian. Een mega casino waarin een soort replica van Venetie is gebouwt. De Venetian is een combinatie van een casino, hotel en shoppingmall met grachten met gondels waar gondoliers op staan de “o so lo mio-en”. Redelijk surrealistisch allemaal. Na een bescheiden en lucratief gokje de veerboot naar Hong Kong genomen waar het feest was. Een rugby tournooi was gaande dat ook wel de ‘7s’ heet. Wist niet van het bestaan af, maar heel het centrum (Hong Kong Island) was een carnaval/koninginnedag achtige sfeer, maar dan met Britten, Ozzies en Kiwi’s. Hong Kong voelde als een warm westers bad na maanden China.
Na Guangzhou vloog ik naar Manila, Filipijnen. Ben hier nu twee dagen en voorzover ik het kan overzien heeft deze stad weinig tot niks te bieden naast sex tourisme. Je ziet erg veel te oude lelijke mannen met te jonge schattige dames rondlopen. Verder zie je lokale dames hier mij inspecteren alsof ook met het zelfde motief als deze vadzige mannen gekomen. Erg treurig referentie kader en erg treurige atmosfeer. Verder is het hier wel heerlijk warm kost het allemaal geen keutel. Ik zit in een leuk hostel waar je lekker veel Europeanen en een paar aandoenlijke en vrolijke Koreanen. Ga morgen richting het Zuid Oosten om te surfen met walvishaaien te zwemmen en misschien gaan duiken naar een van de vele koralen die dit land rijk is.
Wat er daarna gebeurt zien we wel weer.
OK ok, het is andere halve maand geleden dat ik voor het laatst iets van me liet horen en er is veel gebeurd. Als ik terug denk probeer ik het chronologisch in mijn hoofd af te spelen maar dat lukt niet. Het zijn meer vlagen en momenten die door mijn hoofd spoken. Oud en nieuw vieren tussen 4 duizend man in een loods ergens tussen galerieën en lege fabrieken en dan toch alleen maar tussen de Nederlanders staan. Stof/zandwolken over de stad die kerstavond een redelijk naargeestige ervaring maken. Flirten met Chinese dames, wat nooit wat oplevert door cultuur en taal kloof. Flirten met Europese dames wat wel wat oplevert. Realiseren dat familie toch wel veel meer dan erg dierbaar is. Beseffen dat ik redelijk fatsoenlijk chaoot ben en geen gelikte verkooppraatjes kan houden. Doodlachen om de (mis)communicatie met locals. Genieten van het simpele eten dat op elke hoek te vinden is. Walgen van de vervuiling. Bedenkelijk tot boos kijken naar c.q weg duwen van de zoveelste Chinees die denkt voor te mogen dringen in een al veel te drukke metro of wacht rij. Officieel ziek wakker worden na een gezellig avondje stappenen. Chinese oplossingen en/voor Chinese problemen. Hardlopen door de oude volksbuurt in het centrum. Vertedert glimlachen over de bescheiden problemen (bv. verlies van identiteit… yeah right, redelijk paradoxale onzin discussie als je het mij vraagt) waar men zich in Nederland zich druk om maakt en deze in alle bescheidenheid maar niet aan mijn Chinese medemens vertel.
Bovenstaande ervaringen zijn maar een bescheiden selectie van wat je hier allemaal meemaakt en ervaart, maar geven wel een goede reflectie van wat er in andere halve maand door me heen gaat. Is het leuk, een avontuur, een goede ervaring om door te groeien en je te ontwikkelen als mens? Ja natuurlijk, any of the above, maar zo ervaar je het niet elke dag. Na 4 maanden gaan de dingen z’n gangetje worden dingen normaal of laat je ze voor wat ze zijn. Ja hectiek en vervuiling werken niet sfeerverhogend, maar nieuwe contacten en de gemakken van een grote stad daarentegen wel. Er is hier veel mogelijk, je hebt hier het gevoel dat het niet ‘af’ is, dat hier veel te doen valt. Ik zie de westerse gemeenschap een beetje als een hoog opgeleide gemeenschap aan economische vluchtelingen die naar goud aan het zoeken zijn. Tegenwoordig ga je niet naar de VS of blijf je binnen Europa maar ga je naar China om ‘het’ te maken. Met de kapitaal reserves die hier met alle export gegenereerd worden en de minder florissante situatie aan de andere kant van de wereld is dat ook niet meer dan logisch.
Het sneeuw seizoen is halverwege en ik kan de balans op maken dat het nog niet zo loopt als ik zou willen. Dit is natuurlijk niet raar. We zijn net begonnen en het kost tijd om bekend te worden bij een groot publiek, zeker in een stedelijk gebied met 16 miljoen mensen en een bescheiden budget is het lastig om iedere gegadigde te bereiken en zover te krijgen om via jou organisatie te boeken. We hebben wel een paar mooie plannen opstapel, als een Japan trip en een studenten feest weekend. Kijk er naar uit!
Ik probeer nog aan een specifiek verhaal te denken voor wat couleur locale, maar kom niet op een of ander speciaal verhaal. Je moet me maar uithoren denk ik zo. Het is meer dan leuk om reacties uit Nederland of waar dan ook ter wereld te krijgen, het lijkt me tof om met een ieder van jullie te praten wat er in de afgelopen tijd is gebeurt. Ik zeg kusje op je voorhoofd en tot snel,. le vent nous portera + love and happiness…..
Na twee en halve maand weg te zijn is de nieuwigheid en eerste spanning er af. Het lijkt net alsof je in een relatie terecht komt, maar dan met een relatie met een stad van meer dan 15 miljoen mensen. Nu de rook van avontuur en onwennigheid van aanpassen langzaam om mijn hoofd begint te verdwijnen begin je je ervaringen op een andere manier te benaderen. Je begint bepaalde dingen te missen en waarde te hechten aan je nieuw verworven leefomgeving.
Wat normaal is, zover ik daar iets algemeens over kan zeggen, als je een enige tijd uit je veilige thuisland situatie weg bent, is dat je emoties uitvergroot worden. Goede ervaringen worden fantastisch, soms zelfs euforisch en slechte ervaringen/chagrijnige buien worden kortstondige depressies. Zelf vind ik dat wel lekker, beetje met je ziel vlak onder je huid leven. Het is alles behalve gezapig en ervaringen zijn intens. Het lijkt, bij gebrek aan herkenbaarheid en vanzelfsprekendheid, of je zintuigen op volle toeren draaien en dus ervaringen veel heftiger opgenomen worden.
Ik blijf meer dan aangenaam verrast over de mensen hier. Met een klein beetje Mandarijn dat ik nu machtig ben krijg ik een boel blije blikken mijn kant op geworpen. Mensen zijn vol respect, laten je in je waarde en proberen vaak een gesprekje aan te knopen (wat dus nooit lukt door mijn gebrek aan taalvaardigheid). Ondanks de hectiek zie je geen agressie en gescheld. Wel zijn Chinezen erg ongeduldig, kruipen ze overal voor en zijn ze werkelijk asociaal in het verkeer. Het verkeer is een van de weinige dingen waar ik absoluut niet aan kan wennen. Inhalen doe je waar ook waar geen ruimte is en claxonneren staat gelijk aan remmen. Veel bijna dood ervaringen maken het verkeer in ieder geval niet saai.
De westerse gemeenschap bestaat hoofdzakelijk uit mensen die “het” aan het maken zijn of “het” reeds gemaakt hebben. Op borrels wordt een taal gesproken van unique selling points en de juiste connecties. Deze taal en de bijbehorende attitude is nieuw voor mij en kost tijd om me eigen te maken. Of ik sta over een poos nog vol afschuw over mijn omgeving mijn bedrijf aan te prijzen of ik ouwehoer mee met de rest het netwerk volk, we zullen zien.
Momenteel staat mn werk in het teken van prijzen berekenen en reizen te verkopen en in het weekend die zelfde reizen, hoe vervelend ook, begeleiden. De resort zijn best modern en voor de “modale” Chinees (voorzover deze bestaat) niet betaalbaar. De weekend trips leiden naar resorts op het dorre platteland 4-5 uur ten noord westen van Beijing. Midden tussen de de boeren doemt opeens een stadje op dat de uitval basis is voor onze weekend trips naar de twee omliggende resorts. In Beijing is men gewend aan buitenlanders (Loawei) maar in Chongli (het lokale stadje) is dat een andere zaak. Op straat staat iedereen je aan te gapen en worden mensen uit huizen geroepen om jou te observeren. Als je over de hoofdstraat loopt volgen de alle 9 jarige kinderen van het dorp je op de voet tot je in een restaurant of je hotel verdwijnt. Verder is nachtelijk Chongli compleet verlaten maar tocht door surrealistisch neon grandioos verlicht. We wilden ons na het dinner op zaterdagavond nog in nachtleven van Chongli storten. Dit nachtleven beperkt zich tot een verlaten trouwzaal/karaoke gelegenheid. Wederom redelijk surrealistisch maar erg vermakelijk.
Beijings nachtleven bestaat uit surrealistische/hippe en veel te dure clubs en hier en daar een leuke bar. Wel wordt overal flink gedanst en is de sfeer vaak energiek en uitgelaten. Veel uitgaansgebieden concentreren rond een paar straten, wat het in zo’n grote stad overzichtelijk maakt. Wel komen en gaan veel plekken in een razend tempo waardoor je het overzicht zo weer kwijt bent. Een mindere kant is dat veel tenten illegaal gestookte alcohol verkopen waar je de volgende dag beroerd van wakker wordt.
Een aangename verassing kwam op 5 december toen een postbode voor de deur stond met een pakket. Na uitpakken was ik pepernoten (was gelijk ontbijt), mijn initialen in chocolade letters, sokken (jawel), belegen kaas (is hier niet te vinden) en een brood machine (goed brood is hier nauwelijks te vinden) rijker. Ik de internationaal distributie afdeling binnen Sinterklaas zijn organisatie daar hartelijk voor bedanken. De smaak van pepernoten brengt je weer even thuis hier aan de andere kant van de wereld…..
Mensen, mensen, mensen. Sorry voor de lange radio stilte, maar ik heb groot nieuws. Afgelopen vrijdag was het zover de Nederlandse maandelijkse borrel in Beijing. En die is precies zoals je denkt: bitterballen, toastjes (blehg dat woord alleen al), kaas uit het vuistje en een glaasje bier in het knuisje. Naast de vrolijke hapjes en drankjes was er veel koude kak en was de sfeer vergelijkbaar met de dansmoves van een Nederlander op de dansvloer vol uitzinnige Mexicanen, stijf en stug dus. Marcel en ik zochten dekking in een hoekje van de bar en bereidden een exit strategie voor. Niet veel later kwam er een man naast ons zitten die ons vroeg hoe wij deze borrel door kwamen. Toen vervolgens wat bier en jagermeister op tafel was gekomen bleek dat Mark, onze tafelgenoot, erg enthousiast van onze ambitie en ons plan werd. Mark investeert in grote bedrijven en bood aan om op de zondagbrunch over eventuele investering in ons bedrijfje te praten. Naast dat Mark en zijn vrouw, die ook aangeschoven was, erg vrolijke mensen zijn, hebben ze ook erg goede ideeen over hoe dit aan te pakken. We dronken nog een paar Jagermeister en paar biertjes om elkaar vervolgens weer zondag te treffen.
Zondag brunch was even royaal als rijk aan ideeen. Na een paar uur waren we een kilotje aangekomen en veel plannen rijker. Idee is nu dat we tot april wintersport reizen verkopen en daarna de touroperator integreren met een winkel/bar/hangout worden met de focus op extreme en outdoor sporten. Surfen, skaten, hiken en klimmen in de zomer dus, complementaire artikelen in de winkel en goede kop koffie of een biertje in de bar. Nog veel meer plannen opstapel en misschien allemaal mogelijk maar eerst maar eens reizen verkopen en organiseren.
Zaken gaan goed dus en we lopen met een reusachtige glimlach door de stad (waar het onderhand sneeuwt = voorteken). Verder begint het leven bijna normaal te worden. Dat ik opstraat opval valt me al bijna niet meer op. Het eten is goed te verteren en dat ik niet kan praten met de massa’s Chinezen om me heen en met dus het gevolg dat mijn wereld erg klein is hier momenteel (zelf een praatje met die taxi chauffeur of leuke bediende in dat ene cafe is er dus niet bij) is geen probleem. Het contact met Chinezen bestaat voor een groot deel uit hier en daar flirten met een verschrikt en aandoenlijk meisje.
Verder heb ik de muur beklommen, wat echt een flinke klim is. Schitterende ervaring, ga het zien, ga het zien. Bij elke stap ging ik me steeds meer verbazen over de moeite die gegaan is om de muur te bouwen. Op een bergkam zo’n mega constructie bouwen…. moet er niet aan denken, en dan van die snik hete zomers en vreselijk koude winters… brrr. Maar nogmaals ga dat zien.
Verder toerist in eigen stad geweest. Toaistische en Boeddhistische tempel bezocht (temple of heaven en lama temple)en door de oude volksbuurten ten noorden van de verboden stad wezen struinen. Allemaal erg mooi al die tradities en het lijkt of de ruim vertegenwoordigde Chinezen dat ook vinden. Alleen moeten veel plekken met toeristische waarde plek maken voor de flats, tis niet raar maar wel erg jammer dat de historische waarde van de stad op de schop wordt genomen en plaats moet maken voor commerciele ontwikkeling. De stad is door deze ontwikkeling een uniforme anonieme betonnen plek geworden. Samen met een infrastructuur die zoveel verstopte verkeersaderen heeft (zowel metro als wegen zijn overvol en in spitsuur is de metro geen optie , daar pas je niet bij en een taxi krijgen is schier onmogelijk en duurt eeuwig voor je op bestemming bent) en verdomt slechte luchtkwaliteit is het geen wonder dat deze stad in hoog de lijsten van slecht leefbare steden staat.
Maar hoe naar dit al ook is, deze stad blijft verbazen de mensen maken me aan het lachen. Het verhaal de tv toren hier is er eentje in de “oooh China” categorie. Onze eigen Rem Koolhaas had een mooie TV toren met 5 sterren hotel ontworpen. Begin dit jaar had de eigenaar illegaal vuurwerk daar opgeslagen. Is het vuurwerk afgegaan en is het hele hotel uitgebrandt en staat er nu een afgefikt geraamte naast bizar gevormde tv toren. Een plek nabij met uitzicht op de tv toren is een van mn favoriete plekken van Beijing.”Ooooooooh China”.
Voor aanvang van mijn vertrek ben ik door meerdere mensen gewaarschuwd over visa perikelen en de problemen om zonder retour ticket het land binnen komen, zeker rond 1 oktober, de verjaardag van de Volkrepubliek China. Maar deze perikelen zijn volledig aan me voorbij gegaan. Zonder problemen een zaken visum geregeld waarmee ik het land in en uit kan zo vaak ik wil. China via Hong Kong binnen gekomen zonder ook maar enig probleem.
So far, so good. In Shenzhen, miljoenen stad grenzend aan Hong Kong, waar de helft van alle horloges te wereld gemaakt worden, gelijk een enkeltje vlucht Beijing geboekt voor de volgende dag. Aangezien een neef van me in Gangzhou (2 uur noordelijker) woont, hem opgezocht en een avondje van zijn gastvrijheid en het comfort van een expat woning genoten. Volgende dag weer terug naar Shenzhen naar Beijing te vliegen. De trein tussen Gangzhou en Shenzhen is er een waar de HSL jaloers op kan zijn.
China bestaat 60 jaar en dat is te merken. Het dagelijks leven ligt stil in het normaal overvolle China. Elke beeldscherm verslaat de militaire parade op het Tiananmen en iedereen die wel op straat is loopt met Chinese vlaggetjes rond. Chinezen zijn best trots op hun land.
Op weg naar Beijing begint het duidelijk te worden. Ben eindelijk echt in China. Mensen spreken nauwelijks Engels, het is overal mega druk, het verkeer is een f***ing grote en soms levensgevaarlijke chaos, overal werken minimaal de drievoud van het nodige personeel en je wordt aangekeken alsof je van een andere planeet komt.
Bij aankomst in Beijing merk je het gelijk. Van het tropische zuiden naar het droge landklimaat van het noorden van China is nogal een overgang. De lucht is vuil en gortdroog. Beijing ligt 150 kilometer ten zuiden van de Gobi woestijn, dit samen met de noordelijke ligging en de omvang van de stad maakt het een opgave om hier te leven. Hete zomers, koude winters en af en toe een zandstorm. Beijing is een redelijk monotone stad van neonverlichte flatgebouwen met 16 baanswegen daartussen die de halve dag vast staan. Maar naast de monotone bebouwing is Beijing wel een vrijplaats voor architecten. Dit zorgt dat je je blijft verbazen, waar je ook komt.
Als je hier heen komt moet je niet denken dat je in een communistische 2e wereld terecht komt. China heeft het communisme na de dood van Mao langzaam achter zich gelaten en kapitalisme is hier de norm, Chinees kapitalisme wel te verstaan. Zie het als een vrije markt economie die door 1 partij wordt geleid. Door de verbazingwekkend lage uurlonen is consumeren hier erg aangenaam. McDonalds en de supermarkt op de hoek bezorgen 24 uur per dag en je kunt je bestelling in het Engels doen. Het kost je nog geen vijf euro om de halve stad door te reizen met de taxi. En zo is het eigenlijk met alle diensten. Snel, toegankelijk en erg goedkoop.
Kom lang en zie het voor jezelf. Het is hier raar maar reuze boeiend.
Mijn wintersport bedrijfje komt langzaam van de grond. Belangrijkste ding, website online IN CHINA, loopt nogal wat vertraging op door dat we eerst de site via Yahoo hebben gehost. Yahoo hosting valt onder de Chinese censuur, net als sites als facebook en youtube. Nu wordt de site binnenkort door een server in Nederland gehost, deze server is blijkbaar acceptabel voor de Chinezen….. We zullen zien, hier benaderen we alles dag voor dag….
Beste mensen,
Eerste post, het heeft even geduurd, maar eindelijk dan. Vragen, opmerkingen, bedreigingen, al dan niet constructieve kritiek, alles is welkom.
Eindelijk de tijd gevonden en mijn gedachten redelijk op een rijtje om een fatsoenlijk verhaal te schrijven…. maar waar te beginnen?
‘Every end has a start’ is een nummer van the Editors en zo is het eigenlijk ook. De laatste dagen voor vertrek waren heftig. Iedereen gedag zeggen, afscheids feestje geven met alleen maar vrolijkheid (iedereen aanwezig erg bedankt!), nog een laatste keer hier heen, nog een knuffel daar, tot ziens Amsterdam. Een dubbel gevoel. Amsterdam was fantastisch de afgelopen drie jaar maar ik was eigenlijk al drie maanden alleen maar bezig met China in mijn hoofd.
Toen nog twee dagen bij mijn ouders zitten en na alle hectiek van Amsterdam, de rust van mijn ouderlijk huis. In een klap het besef dat ik nu echt weg ging en dat sloeg in als een bom. Na een dag niet te weten wat links of rechts was stond ik toch echt op Schiphol met een volle rugzak en een ticket Amsterdam – Londen, Londen – Beijing, Beijing – Hong Kong. Laats knuffel voor familie en Jessy die midden in de nacht op is gestaan om me uit te zwaaien. Dag mensen, dag Nederland. Het doel was om met een enkele reis in Hong Kong te komen, omdat daar heel eenvoudig een goed een half jaar visum te regelen is. Vandaar de omslachtige reis.
Hong Kong, tot 12 jaar terug een Britse kolonie en dus een brug tussen het westen en oosten, 6 miljoen mensen op 1000 km2, tropisch klimaat, cosmopolitisch/zaken centrum van Azie, winkelcentrum van de wereld, een fantastisch neon verlichte skyline vanuit de verte, vervuilde klamme lucht, louche handelaars en prostitutie van dichtbij tussen de wolkenkrabbers. Na een week wachten op mijn visum was ik blij dat ik de stadstaat uit kon en China in kon. Hong Kong is niet alleen hectiek, rijk vs arm, maar ook tropische strandjes, natuurgebieden en ik heb er zelf een poging tot surfen gedaan. We sliepen low budget Hong Kong stijl. Dat betekend een klein kamertje in een grote wolkenkrabber, waar 40 verschillende hosteltjes, restaurantjes en internetcafes door elkaar zitten. Dag en nacht hangen er redelijk dubieuze figuren rond, die er niet als toerist zitten, maar om min of meer duistere zaken verblijven. We hingen rond tussen local kids in spelhallen waar iedereen helemaal los ging op spelletjes en in zalen waar masaal gegokt werd op paardenrace simulaties. Paardenraces houdt elke zondag Hong Kong in zijn greep. Hong Kong is meer dan het bezoeken waard, echt waar, maar zorg wel dat je een goed pak geld bij je hebt.
Na een week, met een visum opzak, kon ik eindelijk de, 60 jarige, Volkrepubliek China in…. hoera, hoera.
